Δεν καταλάβαινα γιατί χρειαζόταν να είσαι «καλός μαθητής».
Από μικρός είχα όνειρο να ασχοληθώ με τα μαθηματικά. Πάντα με έλκυαν οι αριθμοί, οπότε η επιλογή του Μαθηματικού Πάτρας ήταν στο μυαλό μου μονόδρομος. Έδωσα Πανελλήνιες εξετάσεις και πέρασα με 18.500 μόρια. Όλοι μου έλεγαν ότι με τέτοια μόρια έπρεπε να δηλώσω Πολυτεχνείο γιατί «έτσι κάνουν όλοι». Φυσικά έκανα αυτό που ήθελα.

Ενώ οι συμφοιτητές μου περίμεναν το «χαρτί» για να ξεκινήσουν τη ζωή τους, εγώ είχα ήδη αρχίσει να τεστάρω την πραγματικότητα. Σαν φοιτητής δεν είχα ανάγκη τα λεφτά (ευχαριστώ μπαμπά), αλλά είχα μια πολύ πιο σοβαρή ανάγκη: να μη χαραμίζω τη μέρα μου. Οπότε αντί να «κοιτάξω να διαβάσω για να πάρω το πτυχίο μου σαν καλό παιδί», αποφάσισα να βρω τι στο καλό γουστάρω να κάνω. Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι πέρασα από πάνω από 20 διαφορετικές δουλειές.

Για την ακρίβεια, μπορεί να ασχολήθηκα σε πάνω από 20 εργασίες, στην αναζήτηση του τι μου αρέσει. Βέβαια τη στιγμή που δοκίμαζα την εκάστοτε εργασία, το ήθελα πραγματικά. Τον 1ο μήνα που ήμουν στην Πάτρα, χωρίς να έχω καμία ανάγκη για επιπλέον χρήματα (ευχαριστώ μπαμπά), τύπωσα δικές μου κάρτες και αυτοκόλλητα για να διδάσκω μαθηματικά σε παιδιά. Στην ίδια εβδομάδα είχα τους πρώτους μου μαθητές. Βέβαια ποτέ δεν το εξέλιξα γιατί τα 7€/ώρα (που γνωστοί και φίλοι έλεγαν πως ήταν πολύ καλά) δεν με παρακινούσαν. Έτσι από τον 2ο κιόλας μήνα βρέθηκα να καταπιάνομαι για πρώτη φορά με τις πωλήσεις. Δούλεψα πωλητής πόρτα πόρτα, άνοιγα τηλεφωνικό κατάλογο και έπαιρνα επιχειρήσεις 100 τηλέφωνα τη μέρα, βρέθηκα να φέρνω κόσμο σε γνωστά bars, μέχρι και να διοργανώνω δικά μου πάρτυ σε club. Ανακάλυψα πως απολάμβανα την αβεβαιότητα και με εξίταρε το άγνωστο. Άρχισα να κάνω τον ενδιάμεσο με γνωριμίες που είχα και να πληρώνομαι με ποσοστά. Στο 3ο έτος, ενώ είχα φτάσει να ξεπερναώ τα 1.000€/μήνα, αποφάσισα να τα παρατήσω επειδή έβρισκα πολύ δήθεν όλη την κατάσταση στα clubs με τυπικές σχέσεις ανθρώπων που προσποιούνταν με μόνη ανάγκη να νιώθουν ελκυστικοί, αποδεκτοί από τους πάντες. Επειδή ακούω μόνο metal, σέρβιρα ποτά σε ένα rock bar 3 βράδια την εβδομάδα. Το απόλαυσα για λίγες εμφανίσεις, αλλά δεν έβγαζε κανένα οικονομικό νόημα. Κάπου εκεί άρχισα να κάνω εργασίες μαθηματικών σε άλλες σχολές. Αυτό πήγε καλά, αλλά ήθελε αρκετή ενασχόληση που δεν είχα συνηθίσει.

Στο τέταρτο και τελευταίο έτος και ενώ είχα βαρεθεί να ακούω συνεχώς «πάρε το πτυχίο σου», «χωρίς πτυχίο δεν είσαι τίποτα», πείσμωσα και αποφάσισα να αποδείξω έμπρακτα ότι οι βαθμοί και τα πτυχία δεν είναι απαραίτητα για να έχεις μια επιτυχημένη επιχείρηση. Άφησα ένα μάθημα που συνειδητά δεν έδωσα ποτέ και αποφάσισα να διαλέξω νέα πορεία.

Στην εταιρεία που πήγα στις Βρυξέλλες για πρακτική, μου έκαναν πρόταση από την 1η εβδομάδα που ήμουν εκεί, να συμμετάσχω στο επερχόμενο 6μηνο Growth Hacking Bootcamp. Πρόκειται για καθημερινή 8ωρη εκπαίδευση με εκπαιδευτές από Adobe, Google, Facebook…

Πώς θα μπορούσα να αρνηθώ μια τέτοια ευκαιρία που άλλοι άνθρωποι πλήρωναν 7.000€ κι έρχονταν από την άλλη άκρη της υφηλίου για να συμμετάσχουν; 

Υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα… Τα χρήματα που είχα ίσα που μου έφταναν για 1 μήνα από τους 3 της πρακτικής… πόσο μάλλον να το επιμήκυνα για 6 μήνες ακόμα.

….

Έζησα σε σοφίτα με ποντίκια στις Βρυξέλλες, έτρωγα άσπρο ρύζι για εβδομάδες, και πουλούσα αναπτήρες στο δρόμο. Και όλα αυτά γιατί μου δόθηκε η μοναδική ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα bootcamp με θέμα τις αυτοματοποιήσεις στο Marketing. Με μηδέν εισόδημα, έπρεπε να βρω τρόπους να καλύψω τα έξοδά μου προκειμένου να μείνω στις Βρυξέλλες και να επενδύσω στις γνώσεις μου. Έπρεπε να βρω έσοδα για να συντηρηθώ, οπότε έκανα μια λίστα με όλες τις Ελληνικές επιχειρήσεις και άφησα την επαφή μου. Έψαχνα για Έλληνες μαθητές που ήθελαν ιδιαίτερα στα μαθηματικά. Ξεκίνησα με τον Βασίλη και τη Σεμίνα και στην πορεία ήρθαν άλλοι δέκα. Το όνειρό μου μπορούσε να συνεχιστεί.

….

Μόλις τελείωσα το bootcamp, η εταιρία που το διοργάνωνε, μας έφερε όλους σε επαφή με startup εταιρείες. Αποφάσισα να δουλέψω για μία από αυτές. Ήμουν μόλις 22 χρονών και μου ανοίχτηκε η πόρτα για μια ακόμη εμπειρία. Στους τέσσερις μήνες που ακολούθησαν προσπάθησα να ταιριάξω με τους συναδέλφους και τη νοοτροπία τους. Εγώ ήθελα τα πράγματα να κινούνται γρήγορα και να εξελίσσομαι, και εκείνοι να κάνουμε συνεχόμενα ανούσια meetings και να κωλυσιεργούμε. Αισθανόμουν ότι έμενα στάσιμος ενώ έπρεπε να βιαστώ. Έτσι, μάζεψα τις βαλίτσες μου και γύρισα Ελλάδα.

Ήταν 6:30 το απόγευμα και περπατούσα στην Γκράν-Πλάζ, στο Βέλγιο, κοιτώντας τα κτίρια. Το κέντρο ήταν γεμάτο από τουρίστες που φωτογράφιζαν mainstream αξιοθέατα, οικογένειες που έτρωγαν σε εστιατόρια, παρέες που χόρευαν, μουσικές παντού, γέλια, χαρούμενες φωνές. Ξαφνικά, νεκρική σιγή. Όλα σταμάτησαν. Πριν προλάβω να καταλάβω τι συμβαίνει ακούγεται ένα τεράστιο ΜΠΑΜ, ακαθόριστο. Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Αν μου έλεγες, εκείνη τη στιγμή ότι έπεσε αεροπλάνο μέσα στο κέντρο των Βρυξελλών, θα σε πίστευα. Στο επόμενο δευτερόλεπτο, αρχίζουν όλοι να τρέχουν. Από τις 2 μεριές της πλατείας μπαίνει στρατός και πίσω αστυνομία και φώναζαν «Φύγετε». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει να τρέχεις για τη ζωή σου. Ένιωσα όλη τη ζωή μου να περνάει από το μυαλό μου, νόμιζα ότι αυτό ήταν, ήρθε το τέλος. Γενικά, δεν φημίζομαι για τη δύναμη μου, αλλά η αδρεναλίνη μου εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο υψηλή που είδα μια κοπέλα να πέφτει μέσα στο πλήθος και απλά την σήκωσα και την πέταξα όρθια. Συνέχισα να τρέχω, χωρίς να ξέρω το γιατί. Κόσμος ερχόταν από παντού. Ξέρω πολύ καλά το κέντρο των Βρυξελλών, ίσως καλύτερα από κάθε άλλη πόλη που έχω επισκεφτεί. Θυμάμαι μια υπόγεια στοά, εγκαταλελειμμένη που παλιά στεγάζονταν καταστήματα. Τρέχω προς τα εκεί, κατεβαίνω τις σκάλες, δεν υπήρχε κανένας άλλος σε αυτό το σημείο. Συνεχίζω να τρέχω, βγαίνω από την άλλη μεριά και βρίσκομαι 3 τετράγωνα μακριά. Είχα ξεφύγει από το πλήθος. Σε εκείνο το σημείο αρχίζω να τα χάνω. Άκουγα σειρήνες, ελικόπτερα, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να φτάνω στο σπίτι, δεν έχω ιδέα πώς έφτασα εκεί. Θυμάμαι να μπαίνω μέσα, να αγκαλιάζω τη συγκάτοικο μου τη Λου, που ήξερε ότι βρίσκομαι στο κέντρο και είχε ανησυχήσει. Εκείνη τη στιγμή, βάζω τα κλάματα, γιατί μόλις είχα συνειδητοποιήσει τι είχα ζήσει.

Η τρομοκρατική επίθεση ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν ήταν σίγουρα ο βασικός λόγος που πήρα αυτην την απόφαση. Δεν μου άρεσε ο τρόπος ζωης και η νοοτροπία της καθημερινότητας. Μου ήταν δύσκολο να διαχειριστώ την τόση τυπικότητα. Παράδειγμα, είσαι στο μετρό, πατάς κάποιον και σου ζητάει συγγνώμη. Σκεφτόμουν πάντα «μα καλά, γιατί μου ζητάει συγγνώμη, αφού εγώ τον πάτησα…». Δεν μου άρεσε η δουλειά μου, αν και είχα φτιάξει τον δικό μου κύκλο με έλληνες μαθητές. Mου έστελναν κάθε βδομάδα κι άλλοι ενδιαφερόμενοι από το πουθενά, είχα κανονίσει καλοκαιρινά μαθήματα, όμως ήξερα ότι αυτή η δουλειά ήταν κάτι προσωρινό και δεν θέλω να κάνω αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου. Παράλληλα, δούλευα σε μια startup από την οποία ήμουν πολύ ξενερωμένος. Τσακωνόμουν συνέχεια με τον Geoff, τον ιδιοκτήτη, γιατί δεν ήθελε να πουλήσει. Είχε μια συγκεκριμένη ιδεολογία και εγώ επέμενα να τα δώσουμε όλα για να κερδίσουμε πωλήσεις. Ο Geoff με συμπαθούσε πολύ και εγώ το ίδιο. Ακόμη, νιώθω υποχρεωμένος για τις ευκαιρίες που μου πρόσφερε, και ο ίδιος μου έδειχνε με κάθε τρόπο τη συμπάθεια του και εκτιμούσε ότι του έλεγα τις απόψεις μου έξω από τα δόντια. Εγώ όμως είχα ήδη αποφασίσει πως δεν έχει νόημα να δουλεύω χωρίς να εξελίσσομαι. Το ίδιο απόγευμα λοιπόν, καθόμουν στο μπαλκόνι μου και του έστειλα ένα email παραίτησης. Η απόφαση μου ήταν οριστική. Μέσα σε 2 μέρες σταμάτησα.

Πέρασα ένα μήνα κλεισμένος στο δωμάτιό μου, στα όρια της κατάθλιψης. Τι ήταν τελικά αυτό που ήθελα; Τίποτα δεν με γέμιζε. Καθόμουν με τις ώρες μόνος μου στην θάλασσα και διάβαζα βιβλία για marketing και business που τότε έμοιαζαν σαν την μόνη μου διέξοδο. Ακύρωνα κάθε πρόταση για έξοδο από τους παιδικούς μου φίλους γιατί δεν είχα όρεξη να συναναστραφώ, ακόμη και με άτομα που έχω επιλέξει να έχω στην καθημερινότητά μου. Η μητέρα μου ανησυχούσε και με ρωτούσε συνεχώς τι θα κάνω στην ζωή μου. Κλείνομαι για άλλη μια φορά στο δωμάτιό μου και μέσα σε 3 ώρες έχω κάνει αίτηση σε μεγάλη εταιρεία στο Τορίνο και εχω προσληφθεί στο τμήμα Marketing.

Πραγματικά, το να βρω σπίτι στο Τορίνο ήταν πολύ πιο δύσκολο από όσο περίμενα. Οι απορρίψεις έρχονταν η 1 μετά την άλλη. Έμεινα σε hostel για 28 μέρες. Κάθε βράδυ τους έλεγα πως αύριο φεύγω και το επόμενο πρωί πως θα μείνω 1 μέρα ακόμη. Είχε καταντήσει ανέκδοτο με τα παιδιά από τη ρεσεψιόν. Είχα φτιάξει ένα ολοκληρωμένο email με το ποιος είμαι, που δουλεύω, πώς προσέχω 1 σπίτι και το έστελνα σε κάθε αγγελία που ανέβαινε. Πήγαινα να δω σπίτι και περίμεναν 55 άτομα στην ουρά, με έναν μεσίτη που έλεγε στο τέλος «θα σας ειδοποιήσουμε». Μόλις είδα αυτήν την κατάσταση, ήξερα πως ένα άτομο σαν εμένα, που κερδίζει 1,000 ευρώ τον μήνα, δε θα ήταν η 1η τους επιλογή. Μόλις τελείωνα τη δουλειά, έτρεχα από περιοχή σε περιοχή και έψαχνα σπίτι. Σταματούσα σε κομμωτήρια, καφετέριες, εστιατόρια και άφηνα χαρτάκια στα οποία έλεγα ποιος είμαι, τι κάνω και πως ψάχνω σπίτι. Τέρμα οξύμωρο αυτό που θα πω, αλλά πέρα από την ταλαιπωρία, εκείνη η περίοδος ήταν 1 από τις καλύτερες της ζωής μου. Κάθε βράδυ βγαίναμε για φαγητό και ποτό με τα παιδιά από το Hostel. Κάθε μέρα, γνώριζα νέα άτομα. Μερικοί έφευγαν την επόμενη μέρα, κάποιοι άλλοι έμεναν περισσότερο, κάποιοι έρχονταν. Αλλά ήμασταν μία παρέα. Γνώρισα πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικές αντιλήψεις, με διαφορετικά πιστεύω. Κατάλαβα το πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι μεταξύ τους και το πόσο οκ είναι αυτό. Ήταν η φάση της ζωής μου που ένιωσα την πλήρη αποδοχή. Έκανα απίστευτους φίλους εκείνο το διάστημα, φίλους που έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα στη ζωή μου. Τα χρήματα τελείωναν, και κάθε μέρα που περνούσε χωρίς να έχω βρει σπίτι ήταν καθοριστική. Μετά από λίγες μέρες, ένα παιδί που παίζαμε μαζί πινκ-πονκ στο hostel μου λέει «Σπύρο, βρήκα σπίτι. Ψήνεσαι να νοικιάσουμε μαζί;» και κάπως έτσι, το κεφάλαιο hostel έκλεισε για μένα.

Ο Jacobo, ο υπεύθυνος marketing της εταιρείας, με μυεί στον κόσμο των διαφημίσεων. Όλες τις βασικές μου γνώσεις πάνω στις διαφημίσεις τις χρωστάω σε εκείνον. Με εκπαιδεύει και εγώ ρουφάω την γνώση ασταμάτητα. Φτάνω στο επίπεδο να διαχειρίζομαι όλους τους πελάτες του μόνος μου, δουλεύω νύχτα – μέρα, 12ωρα, αλλά δεν μου καίγεται καρφί. Έχω βρει αυτό που με γεμίζει και αισθάνομαι τεράστια ευγνωμοσύνη για αυτό.

Περπατούσα κάθε μέρα χιλιόμετρα ολόκληρα και τραβούσα φωτογραφίες κάθε τι που μου φαινόταν ενδιαφέρον.Ήμουν κάθε μέρα με φίλους. Κάθε Σαββατοκύριακο πηγαίναμε εκδρομές σε διάφορα χωριά της Ιταλίας. Στα γενέθλια μου, είχαμε πάει εκδρομή με τους συγκατοίκους μου και είχαμε παγιδευτεί εκεί από το χιόνι. Για εμάς ήταν μια περιπέτεια αυτό, χωρίς κανένα μα κανένα αρνητικό συναίσθημα. Ωστόσο, παρότι περνούσα τέλεια, κάτι έλειπε. Αισθανόμουν πως μέσα μου είχα αρχίσει να χτίζω κάτι πιο μεγάλο από αυτό που μου πρόσφερε η δουλειά γραφείου. Κάτι που ήθελα να γίνει πραγματικότητα.

Όταν ο κύκλος με τον Jacobo αισθάνομαι ότι ολοκληρώνεται, περνάω από συνέντευξη σε μια εταιρεία στην Ελβετία, όπου και προσλαμβάνομαι. Κάθε χρόνο θα δούλευα σε άλλη χώρα και θα πληρωνόμουν με μισθό Ελβετίας, ξεκινώντας από το Παρίσι. Ονειρικό ε; Για μένα τουλάχιστον που τα ταξίδια με γεμίζουν ενέργεια, φάνταζε ιδανικό. Είχα 5 μήνες για διακοπές πριν ξεκινήσω στην νέα μου θέση. Επιστρέφω στα πάτρια εδάφη και στο διάστημα αυτό τα ανατρέπω όλα! Όχι, δεν θέλω να δουλέψω για κάποιον άλλο! Έχω όλες τις γνώσεις και τις ικανότητες να τα καταφέρω μόνος μου.

Ως freelancer ξεκίνησα με έναν πελάτη και στην πορεία τους έκανα τρεις. Ήταν μια καλή αρχή. Ήμουν ο ενθουσιώδης τύπος που ήθελε να βοηθήσει και να μοιράσει τις γνώσεις του παντού αφιλοκερδώς. Με ενδιέφερε περισσότερο να σου δείξω πώς να πετύχεις παρά να βγάλω λεφτά. Λάθος νοοτροπία; Τότε μου έμοιαζε απόλυτα σωστή και αισθανόμουν καλά με τον εαυτό μου.
Καθώς οι δουλειές μεγάλωναν και νέοι πελάτες προστέθηκαν, έπρεπε οπωσδήποτε να βρω τρόπο να μειώσω την φορολογία μου. Όπως εξηγώ και στα βίντεό μου, πιστεύω με όλο μου το είναι ότι η φορολογία είναι κλοπή και θα έπρεπε να υπάρχουν άλλοι τρόποι για να αναπτυχθεί μια χώρα… δεν είναι όμως του παρόντος. Κάνω μια μικρή έρευνα και αποφασίζω να ξεκινήσω νέα ζωή στην Κύπρο. Συζητάω τον προβληματισμό μου με τον λογιστή μου ο οποίος θεωρεί τρελό και αχρείαστο να κάνω μια τέτοια κίνηση, καθώς ο τζίρος μου είναι ακόμα μικρός. Φυσικά για μια ακόμη φορά κάνω αυτό που θέλω εγώ.

Ανοίγω το brand μου στην Κύπρο και ξεκινώ με τους πρώτους μου πελάτες. Αλλά δεν γίνονται όλα όπως τα είχα σχεδιάσει. Ο κορονοϊός και το lockdown μου τα ανατρέπουν όλα. Οι επιχειρήσεις που είχα αναλάβει, όλες με δραστηριότητα στις υπηρεσίες, κλείνουν με κρατική εντολή η μία μετά την άλλη. Από τους πελάτες που είχα μόνο 1 συνέχισε και αυτός με παύση ενός μήνα. Έμεινα κυριολεκτικά με 300 ευρώ. Η συγκάτοικος μου, μου ανακοινώνει ότι θέλει να φύγει από το σπίτι για να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα και εγώ δεν έχω τα χρήματα, ούτε για να πληρώσω το ενοίκιο στο τέλος του μήνα. Δεν υπήρχε κανένας χρόνος για να σκεφτώ πόσο χάλια οικονομικά ήμουν. Χρειαζόταν να βρω χρήματα και αυτό έκανα.

Έκανα αυτό που ήξερα να κάνω καλύτερα.Έτρεξα διαφημίσεις μόνος μου από το 0. Επένδυσα και τα 300 ευρώ που είχα στη διαφήμιση. Ή όλα ή τίποτα. Μέσα σε ένα μήνα γίνονται 2,500€ και τους επόμενους μήνες ακόμη περισσότερα. Το brand αποκτά περισσότερους πελάτες και εγώ χρειάζεται να βρω άμεσα προσωπικό.

Οι πρώτες απόπειρες να βρω συνεργάτες για να υλοποιήσουμε μαζί την ιδέα μου, ήταν παντελώς αποτυχημένες. Για αυτήν την αποτυχία, δεν ευθύνεται κανένας άλλος εκτός από εμένα. Πίστευα ότι απλά προσλαμβάνεις κάποιον και μετά όλα γίνονται αυτόματα. Δεν είχα τις γνώσεις να εκπαιδεύσω τον ιδανικό μου συνεργάτη, ούτε να διαχειριστώ την κατάσταση. Με τους περισσότερους, είμαστε ακόμη φίλοι, απλά δεν μπορούσαμε να είμαστε συνεργάτες και αυτό είναι οκ.

Οι πρώτες μου προσλήψεις πέφτουν στα βράχια καθώς δεν γνωρίζω π;vς να διαχειριστώ το προσωπικό. Παρακολουθώ συνεδρίες και διαβάζω βιβλία προκειμένου να μάθω να εμπνέω τους ανθρώπους μου με τρόπο που να δείχνει σεβασμό, να τους δίνει την ελευθερία των επιλογών και των αποφάσεων, αλλά ταυτόχρονα να βγαίνει η δουλειά σωστά και γρήγορα. Όλα αυτά με βοήθησαν να αλλάξω τελείως τον τρόπο που συμπεριφέρομαι, όχι μόνο στο προσωπικό μου αλλά και στους πελάτες μου, στις συναναστροφές μου με φίλους και γνωστούς.

Στην διάρκεια όλων αυτών των χρόνων στα Digital Hounds, ξόδευα άσκοπα τον χρόνο μου σε ανθρώπους που δεν ήταν σίγουροι για το εάν θέλουν να επενδύσουν στην διαφήμιση. Έκανα λανθασμένες συμφωνίες που απασχολούσαν το προσωπικό μου για δουλειές που δεν πληρωνόμουν. Επένδυσα σε ανθρώπους που είχαν άλλες φιλοδοξίες και όνειρα από τα δικά μου. Όλα όμως τα εκμεταλλεύτηκα σαν μάθημα και διδάχτηκα από τα λάθη μου. Σταμάτησα να προσφέρω τις υπηρεσίες μου χωρίς αντάλλαγμα, χρησιμοποίησα τα αρνητικά σχόλια για να βελτιωθώ, άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τους πελάτες και φίλτραρα πιο σωστά με ποιους αξίζει να συνεργαστώ και με ποιους όχι.

Περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που είμαι περήφανος για αυτούς και τις δυνατότητές τους. Λειτουργούμε σαν 1 ομάδα. Δεν υπάρχει ιεραρχία. Θα τους ακούσω όλους και από κοινού θα πάρουμε τις αποφάσεις. Ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο, την δικη του κλίση και όλοι μαζί σχηματίζουμε τα Hounds.
Το brand έχει πλέον πιστούς πελάτες και κυριαρχεί το κλίμα της συνεργασίας. Θα ακούσουν αυτό που χρειάζεται προκειμένου να βγάλουν χρήματα, πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Όχι χάιδεμα στα αυτιά, αλλά άβολες αλήθειες. Είμαστε αυτοί που θα φωνάξουμε για να αυξήσουν τις τιμές στα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους και όχι, να τις μειώνουν και να ακολουθήσουν την μάζα. Παράλληλα θα ακούσουμε τον κάθε πελάτη, τις ανάγκες του και τους προβληματισμούς του και προσπαθούμε να βρούμε την βέλτιστη για αυτούς λύση. Έχουμε φτάσει στο σημείο να διαλέγουμε με ποιους θα συνεργαστούμε, όχι επειδή γίναμε σνομπ, αλλά επειδή αντιλαμβανόμαστε πλέον με ποιον ταιριάζουμε και ποιον μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε. Δεν υπάρχει το «πάμε και όπου βγει», υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα που χρειάζεται να ακολουθηθούν προκειμένου να πουλήσουμε.